Albin´s verhaal
Zoals jullie zien ben ik een grappige vogel en hou ik van rondvliegen. Het liefste vlieg ik daar naartoe, waar veel te beleven is en waar vooral kinderen zijn. Omdat ik het vroeger niet zolang op één plaats uithield ben ik eigenlijk bijna overal op de hele wereld geweest en heb ik veel leuke en grappige dingen meegemaakt.
Toch ben ik sinds 4 jaar in de bergen van Imst en ik geloof dat ik hier niet meer weg wil, want ik voel me hier thuis.
Willen jullie weten, hoe ik hier naartoe ben gekomen? Nou let dan maar op:
Destijds was het zomer en vloog ik over het prachtige Imster berggebied, toen ik naast de lift plotseling een groot zeldzaam dier met scherpe tanden zag. Om eerlijk te zijn was ik in het begin bang, maar toen ik toch voorzichtig wat dichterbij kwam, zag ik dat het dier uit metaal bestond en dat het ijverig in de aarde aan het graven was. Ik dacht: „ dat moet ik eens heel goed bekijken.“ Dus ging ik op een boom zitten en hield alles een tijdje in de gaten.
Toen ik uiteindelijk mensen ontdekte, die in deze dingen zaten, moest ik lachen en toen werd me duidelijk dat het geen dieren maar machines waren. Hier werd dus hard gewerkt. Maar waaraan werkten deze mensen? Het was zo interessant: zoveel mensen, die mooie glanzende metalen buizen door het bos legden, zoveel machines en gereedschap…
Ik kon van nieuwsgierigheid niet meer langer wachten, dus vroeg ik voorzichtig aan één van de vele medewerkers wat dit allemaal te betekenen had? Het was een grote verrassing toen ik hoorde dat hier de langste Alpen-Achtbaan van de wereld kwam te staan.
Ik dacht bij mezelf dat dit natuurlijk heel veel plezier zou betekenen voor alle kinderen en volwassenen. Ik kon bijna niet wachten tot het klaar zou zijn.
Al die tijd bleef ik en bekeek ik alles en hield ik alles in de gaten.
Van ´s ochtends vroeg tot ´s avonds laat was ik op deze route onderweg. Ik maakte mijn „rondvluchten“, en lette goed op en hielp waar het mogelijk was. Iedereen verheugde zich natuurlijk en ik had al snel het gevoel dat ik vrienden had gevonden.
Toen was het eindelijk zover: De Alpine-Coaster was klaar! En stel jullie voor, wie er als eerste met de alpen-achtbaan mocht rijden? Ik!
Dat gaf zoveel plezier. Ik kan jullie vertellen, dat het bijna nog mooier is dan rondvliegen en dat kan ik natuurlijk weten!!! En omdat ik bij de bouw alles bekeken had, wist ik dat alles in orde was. Daarom was ik helemaal niet bang. Sindsdien ben ik altijd graag met de kinderen op pad en let ik goed op alle kinderen …
Langzaamaan werd het kouder en de gezellige drukte in Hoch-Imst werd steeds minder. Er kwamen ook bijna geen kinderen meer naar de Alpine Coaster en de drukbezette lift stond plotseling ook stil.
Ik was erg verdrietig en dacht al dat mijn tijd in Imst voorbij was en dat ik naar een nieuw thuis zou moeten zoeken.
De eerste sneeuw viel en ik dacht goed na, hoe en vooral waar ik deze winter door zou willen brengen.
Plotseling hoorde ik kinderen lachen. Eerst dacht ik dat ik droomde, maar toch vloog ik in de richting waar het gelach vandaan kwam. De kinderen waren dik ingepakt, je kon nog net de gezichtjes herkennen en er waren veel kinderen bij die twee lange vreemde „latten“ onder hun voeten hadden. Het zag er heel grappig uit.
„Nou, eindelijk is er weer wat aan de hand in de bergen“, dacht ik bij mezelf.
Omdat ik o zo nieuwsgierig ben heb ik gelijk aan de kinderen gevraagd wat zich hier precies afspeelde. En Anja, een klein schuchter meisje heeft me toen uitgelegd dat die twee „latten“ skies heten.
Ik heb ook nog van Stefan gehoord dat ze van Maria – een skilerares van de Skischool Imst- willen leren skiën. Anja vraagt aan mij of ik ook mee zou willen doen. Dat hoeven ze mij natuurlijk geen 2x te vragen. Ja, zeker! riep ik. Ik haalde snel voor mezelf dikke kleding, een warme muts, handschoenen, skischoenen, ski´s en skistokken. Ik wilde het liefste meteen beginnen.
Maar Maria de skilerares deed eerst een grappig spel in de sneeuw, zodat we elkaar leerden kennen, want er waren ook nog zoveel andere kinderen. Daarna warmden we ons op, wat ook erg goed was, want ik kon door de kou mijn vleugels bijna niet meer bewegen.
Eindelijk kon het beginnen: We trokken onze ski´s aan en probeerden een beetje over de gladde sneeuw te glijden. Het was niet zo makkelijk als ik had gedacht. Ik probeerde mijn evenwicht te bewaren en soms moest ik een beetje sjoemelen en met mijn vleugels meehelpen. Ondanks alles duurde het niet lang voordat ik met mijn hoofd voorover in de sneeuw viel en ik net een sneeuwpop leek. Ik was geschrokken, maar toen ik merkte dat er eigenlijk niets was gebeurd, moest ik heel hard lachen en de anderen natuurlijk ook. Dat was lachen.
We hadden zoveel plezier bij onze skiles. Maria is ook heel erg lief en ze heeft ons zoveel geleerd en laten zien. De tijd is gewoon voorbij gevlogen.
Wij oefenden eerst op vlakke pistes, toen konden we ook het tovertapijt gebruiken, wat ik met veel plezier deed, want dan hoef je niet te lopen. Je hoeft er alleen maar op te staan en dan kom je vanzelf boven aan. Zonder enige inspanning en daarna suis je over de piste naar beneden.
Op de derde dag gingen we al met de lift naar boven en konden we de hele afdaling naar beneden skiën. Iedere dag leerden we er weer wat nieuws bij en het ging keer op keer sneller. En dat vond ik natuurlijk nog leuker. Op vrijdag konden we ook nog aan een skiwedstrijd deelnemen. En wat denken jullie, wie was de snelste? Ik natuurlijk. Maar ook de andere kinderen waren super en kregen ook een medaille.
Helaas betekende het dat we van Anja, Stefan en de andere kinderen afscheid moesten nemen. Maar we spraken af dat we de volgende winter weer zouden komen. Sindsdien ben ik de hele winter met de kinderen van de Tiroler skischool Imst – Venet (met de hoofdvestiging in Imst) onderweg en help met de skilessen. Ik doe dat graag, alle skileraren en skileraressen zijn mijn vrienden en ik leer iedere week zoveel nieuwe kinderen kennen. Ik kan jullie daarover de grappigste verhaaltjes vertellen.
Later heb ik ook nog leren snowboarden, dat is ook „mega cool“ en geeft veel plezier, action en afwisseling en je kan er ook leuke tricks mee maken- maar daarover vertel ik je de volgende keer meer ...
In Hoch-Imst heb ik nu werkelijk een mooie woonplaats gevonden, waar je veel kan ondernemen en waar zowel in de zomer als in de winter wat te beleven is en waar veel kinderen bij mij op bezoek komen.
Mijn skileraar vrienden en ik hebben nu een schitterend kindergebied gebouwd, waar we nu nog veel beter en met nog veel meer plezier kunnen skiën....
Ik ben er erg trots op, want uiteindelijk werd deze plaats naar mij vernoemd:
Albin´s Kinderpark
Lieve kinderen, ik verheug me er nu al vreselijk op dat jullie mij binnenkort komen bezoeken en dat wij gezamenlijk veel zullen beleven. Ik kan jullie zeggen dat jullie veel plezier in de Skischool Imst zullen hebben en dat de skileraren /leraressen jullie leren skiën. Ik zal jullie ook goed helpen en jullie deze week in de skischool bijstaan.
Dus tot dan!
ALBIN COASTER
Speciaal voor de kinderen van de skischool hebben we Albin´s Kinderpark bij het dalstation van de Bergbahnen Imst ingericht. Albin´s Kinderpark is dagelijks geopend (met uitzondering van zaterdag) van 10.00 – 12.00 uur en van 13.15 – 15.30 uur m.u.v. zaterdag.
Met de SunKid-lopende banden, SunKid-figuren, Hobbelbahnen, Stubbies, ... leren de kinderen die voor het eerst op de ski´s staan met veel plezier en afwisseling skiën. En onze Albin is er altijd ….